Statyczny czy dynamiczny, jaki rozmiar wydrukować, ile kart przygotować, gdzie je postawić i jak sprawdzić kod, zanim przyjdą goście.
Wygenerowanie kodu QR zajmuje pięć minut i każdy generator zrobi to za darmo. Cała reszta — rozmiar, miejsce, liczba kart i jedno zdanie obok kodu — decyduje o tym, czy ktokolwiek go zeskanuje. Ten tekst jest o reszcie.
Trzy zastosowania, które realnie się przydają — reszta to zwykle ozdobnik:
Kod statyczny ma adres zapisany w samym rysunku. Nie da się go zmienić: jeśli po wydruku okaże się, że link był zły, karty nadają się do kosza. Kod dynamiczny prowadzi do krótkiego adresu pośredniego, który możesz przekierować gdzie indziej — i to jest cała różnica.
Przy imprezie ma to znaczenie w jednej sytuacji, ale za to bolesnej: gdy drukujesz karty na tydzień przed, a adres galerii zmienia się w międzyczasie.
Dlatego dobre narzędzia imprezowe używają krótkiego adresu przekierowującego — u nas jest to ścieżka /b/kod,
więc karta wydrukowana miesiąc wcześniej działa niezależnie od tego, co dzieje się z adresem galerii.
Praktyczna zasada: jedna karta na cztery–pięć osób. Przy okrągłym stole na dziesięć osób jedna karta pośrodku nie wystarczy — ludzie z drugiej strony po nią nie sięgną. Przy stu gościach to około dwudziestu pięciu kart.
Więcej o samych kartach — układach na kartce, papierze i tym, ile ich wydrukować — jest w poradniku jak przygotować karty na stoły z kodem QR.
Wydrukuj jedną kartę i zeskanuj ją telefonem — najlepiej cudzym, starszym niż Twój. Jeśli coś nie działa, przyczyna jest zwykle jedna z pięciu:
Sam odczyt kodu działa bez internetu, bo telefon tylko czyta zapisany w nim adres. Otwarcie strony wymaga już sieci. W salach w piwnicach i w starych budynkach warto zapytać o wi-fi dla gości i dopisać hasło na tej samej karcie, na której jest kod — to jedna z tych rzeczy, o których nikt nie myśli przed imprezą i wszyscy myślą w trakcie.
Zakładasz stronę imprezy, a karty na stoły pobierasz gotowe do druku — w układzie jedna, cztery albo osiem na kartkę A4. Kod prowadzi przez krótki adres przekierowujący, więc karty wydrukowane z wyprzedzeniem działają nawet wtedy, gdy coś zmienisz w ustawieniach imprezy.
Potrzebujesz adresu galerii, pod którym gość od razu zobaczy miejsce na wrzucenie zdjęć. Ten adres wklejasz do generatora i pobierasz plik do druku. W narzędziach imprezowych kod powstaje automatycznie razem z kartą na stół.
Darmowe generatory wystarczą do kodu statycznego. Uważaj na dwie rzeczy: część usług kasuje kody po okresie próbnym, a część dokleja znak wodny. Do druku pobieraj SVG albo duże PNG.
Bok kodu to mniej więcej jedna dziesiąta odległości skanowania: 3 cm na karcie do ręki, 5 cm na tabliczce, około 10 cm na plakacie przy wejściu.
Odczyt tak, otwarcie strony nie. Na salach ze słabym zasięgiem warto podać hasło do wi-fi obok kodu.
Statyczny nie — ale prowadzi tam, gdzie prowadził w dniu wygenerowania, więc jeśli adres przestanie działać, kod też. Dynamiczny da się przekierować w każdej chwili.
Party Album generuje karty z kodem QR do druku i obsługuje krótkie adresy przekierowujące, więc o tej części piszemy z własnej praktyki. Zasady rozmiaru, marginesu i kontrastu to reguły techniczne kodów QR — sprawdź je na własnym wydruku, bo drukarka i papier potrafią zmienić wynik. O generatorach zewnętrznych piszemy ogólnie: nie testowaliśmy ich wszystkich i nie polecamy konkretnego.
Jeden kod QR na stole. Goście wrzucają zdjęcia z przeglądarki, Wy pobieracie wszystko jednym plikiem.
Konto darmowe: 30 plików na próbę. Pakiet wybierasz, gdy wiesz, że to działa.
Używamy ciasteczek niezbędnych do działania serwisu. Chcielibyśmy dodatkowo liczyć odwiedziny w Google Analytics oraz mierzyć skuteczność naszych reklam w Google Ads. Bez Twojej zgody tego nie robimy. Szczegóły w polityce prywatności.
